Ja, ik meld me aan voor nieuwsupdates van Rust na Impact!

 

 

dit veld niet invullen s.v.p.
Rust na impact

Nieuws2

  • Wie knipt de kapper?
    Hoe ga je om met een heftige gebeurtenis

    Hoe ga je om met een heftige gebeurtenis als het jouzelf betreft? Mijzelf in dit geval. Ik dacht het allemaal wel meegemaakt te hebben; dood, geweld, misdrijven, zoekacties. Noem alles maar op wat je bij de politie kunt meemaken. Tot 19 januari 2011, nu 10 jaar geleden. Afgelopen week kwam die datum dichterbij en ik voelde mijn stresslevel weer oplopen. Zo werkt het kennelijk, bedacht ik me.

    Een doordeweekse avond

    Zomaar op een doordeweekse avond in 2011. Het was 23.40 uur. Ik zet mijn glas in de keuken aan de voorkant van mijn huis en maak aanstalten om naar bed te gaan toen ik achter me een hele harde indringende de knal hoorde. Meteen daarop hoorde ik een auto enorm accelereren. Ik trok het gordijn open en ik zag dat mijn keukenraam gebroken was en zag nog net een auto wegrijden waar vlug het portierraam werd dicht gedaan.

    Een plaatje in mijn hoofd

    Het beeld wat ik toen zag, die auto en het raam dat dichtging zit als een plaatje in mijn hoofd. Dat kan ik tien jaar later nog net zo scherp uittekenen als de dag na het incident. Het is mijn Kodakje in mijn hoofd, met bijbehorende geluiden.

    De kaartenbak was leeg

    Ik schreeuwde naar mijn man die nietsvermoedend bij de tv zat dat hij naar buiten moest gaan om te kijken of er mensen op straat waren die getuigen waren geweest. Ik pakte mijn telefoon om het achterdeurnummer van de politiemeldkamer te bellen. Een nummer dat we tijdens ons werk altijd konden bellen voor een vraag of een praatje. Maar mijn hoofd was helemaal leeg. De kaartenbak met telefoonnummers was leeg.

    Zo stom, alsof ik ineens mijn eigen geboortedatum niet meer wist. Dat gevoel is niet te begrijpen. Zo werkt dat dus als je in paniek bent. Dit is wat stress met je doet. Ik voelde me stom, ik voelde me dom en dacht dat ik wel beter wist.

    “Welk nummer moet ik dan draaien, 112? Nee dat niet want met mij is niks aan de hand.” Ja echt, zo dacht ik. Mijn ruit was alleen gebroken. Later las ik dat aanslagen bij politie collega groot nieuws was. Maar ik dacht “bij mij is alleen mijn ruit kapot”.

    Werk gerelateerd

    Na lang denken en door mijn telefoon scrollen kwam besefte ik dat ik 0900-8844 kon bellen. Het achterdeurnummer was ik nog steeds kwijt. Na lang in de wacht te hebben gestaan, kreeg ik eindelijk een medewerker van het regionale servicecentrum van de politie aan de lijn. Mijn man was buiten. Mijn kindjes lagen te slapen en ik had de rust weer om te vertellen dat mijn huis was beschoten, wat mijn adres was, en dat dit werk gerelateerd moest zijn. Toen realiseerde ik mij ook dat mijn collega wijkagent een paar dagen daarvoor iets soortgelijks mee had gemaakt. Hij was ook thuis opgezocht en trof ‘s ochtend zijn auto aan met alle ruiten gebroken.

    De adrenaline gierde door mijn lijf

    Ik verzocht de meldkamer om contact te krijgen met de collega’s die in mijn regio aan het werk waren. Ik wilde de lijnen uitzetten zoals ik dat gewend was. Ik wilde dat die gasten in die auto gepakt werden, de boef vangen. Helaas was dat niet mogelijk, kreeg ik als antwoord, want het bureau was al uren gesloten. De adrenaline gierde door mijn lijf. Mijn man had buiten wat mensen gesproken en die informatie ging ik ordenen om aan de collega’s te geven die het onderzoek gingen doen. Het zou toch wel opgepakt worden, dacht ik.

    De stoom eraf

    Uiteindelijk ben ik naar bed gegaan, maar slapen was er natuurlijk niet bij. Het achterdeurnummer was weer terug in mijn hoofd. Ik belde het en aan de andere kant van de lijn hoorde ik de stem van mijn vertrouwde collega Erna. Met haar had ik eerder “Op straat” gewerkt. Bij haar kon ik mijn verhaal kwijt, zij begreep mij en haalde bij mij de stoom eraf, waarna ik wel kon gaan slapen. Want de dag erna had ik weer dagdienst.

    De volgende dag bij de rondvraag van het werkoverleg werd gevraagd of iemand nog iets bijzonders had. Ik stak mijn vinger op en zei: “ik heb geloof ik wel iets bijzonders te melden”.

    Je eigen haar knippen, zo werkt dat dus!

    Zo werkt dat dus in je hoofd. De stress zorgt ervoor dat je niet meer helder kunt denken. Welke mensen zijn er dan heel belangrijk voor je? Je naasten en je collega’s. En wat doet een jonge moeder? Haar kroost beschermen want die mogen hier geen last van krijgen! Als een hoeder waakte ik over die drie. Recent heb ik mijn kinderen pas het echte verhaal van de kapotte ruit verteld. En ja om terug te komen op de kop van dit verhaal. Ik heb bij wijze van spreken ‘mijn eigen haar geknipt’. Maar ik was heel blij met de vertrouwde stem van mijn collega Erna midden in de nacht.

    Daarom zet ik me nu in voor collegiale ondersteuning op de werkvloer

    Daarom vind ik het zo belangrijk dat er collegiale ondersteuning is. Daarom zet ik me nu in voor collegiale ondersteuning op de werkvloer. Daarom leg ik anderen uit dat er een kodakje in je hoofd kan ontstaan en dat de film mogelijk nog een aantal keer voor je wordt afgespeeld, of je dat nu wilt of niet. Ik heb de film nu zo vaak gezien, de scherpe kantjes zijn er vanaf maar ik geloof dat het Kodakje als kaftfoto om mijn fotoalbum van politie-ervaringen zit.

  • De mensen in de frontlinies ademen corona. “We schaven het over onze spaghetti”

    De mensen in de frontlinies ademen corona. “We schaven het over onze spaghetti” zei een van de deelnemers van de workshop Rust na impact. De impact van de coronacrisis zit in ons hele systeem en in ons lijf.

    Gelukkig mogen Anja van’t Klooster en ik nog steeds een landingsplek bieden aan de mensen in de frontlinie. Afgelopen dagen zetten we ons in voor de medewerkers van de GGD Brabant-Zuidoost. Het management van die organisatie herkent en erkent deze impact. Dat is krachtig en maakt dat medewerkers nog even door kunnen.

    https://www.linkedin.com/posts/irene-kersten-b8079485_rustnaimpact-activity-6755806344722354176-0n07

  • Interview in het Eindhovens Dagblad

    Een interview door Tonny Peeters, journalist bij het Eindhovens Dagblad:

    Irene uit Asten wordt ingezet bij heftige traumatische incidenten zoals MH17 en de tramschutter

    Irene Kersten wordt ingezet bij nationale rampen als de MH17 en recent de schietpartij in de Utrechtse tram. De Astense helpt slachtoffers en medewerkers bij de verwerking van traumatische ervaringen.

    In Duitsland zag Frans, een trucker uit Geleen, plots iemand voor hem opdoemen die het leven zat was. ‘Ik zat alleen in mijn vrachtauto. Daarna wist ik niet wat te doen. Irene gaf me inzichten. Toen kon ik rust vinden. Dat was fijn.’ Mustafa, medewerker in het openbaarvervoerbedrijf van Amsterdam, maakte een dodelijk ongeluk met een bus mee. Hij schrijft: ‘Irene begrijpt precies hoe ik me voelde na de hectische situatie in de bus na het ongeluk. Jouw hulp zorgde ervoor dat ik weer durfde te gaan rijden. Zeker omdat jij het stapje voor stapje deed en uiteindelijk een keer mee bent gegaan met de bus. Daardoor voelde ik me begrepen.’

    Frans en Mustafa zijn twee van de talrijke mensen die in hun werk iets vreselijks ondergingen en die bij de verwerking bijgestaan zijn door Irene Kersten. Geboren en getogen Astense, 44 jaar, moeder van drie kinderen, oud-zedenrechercheur en sinds enkele jaren zelfstandig traumabegeleidster. ‘Rust na impact’ heet haar bedrijf.

    Lees verder >>

    Eindhovens Dagblad
  • Interview Siris.nl – Corona Journaal
    Bekijk het interview
  • Artikel op PWnet

    Hoe steun je een rouwende collega?

  • Artikel in Ouders van Nu

  • Artikel in Vakblad Sociaal Werk

    Door Yvette Schoenmakers: in gesprek met Irene Kersten

  • Artikel in Algemeen Dagblad

    Geen Advies geven, wel ernaar vragen: zo steun je een rouwende collega het best
    Heeft een collega net een dierbare verloren, dan willen we diegene uiteraard goed steunen. Alleen weten we vaak niet goed hoe. Wat kun je doen om een rouwende collega te helpen, en wat werkt juist averechts?

    Klik op het artikel hieronder om het in zijn geheel te lezen…

  • Driegesprekkenmodel voor getroffenen Corona

    Doelstelling

    • Gepaste opvang en nazorg bieden voor mensen en relaties van mensen die getroffen zijn door het Coronavirus.
    • Zicht krijgen op de behoeften en noden van de getroffenen en het gezin.
    • Erkenning dat een besmetting met het Corona virus een traumatische ervaring kan zijn.

    Het is belangrijk dat onderkend wordt dat de situatie rondom Corona complex is. Dit brengt vragen met zich mee zoals: Hoe vertel ik het de kinderen? Hoe ga ik om met quarantaine? Hoe kan ik in contact zijn met mijn dierbare? Hoe ga ik om met de mensen om me heen? Een overlijden ten gevolge van het Coronavirus is extra complex voor nabestaanden in verband met beperkingen die op worden gelegd. Hetzelfde geldt voor een andere reden van overlijden ten tijde van de Coronacrisis.

    Het Driegesprekkenmodel

    Het driegesprekken model start met een korte intake. Het omvat drie gesprekken in een periode van vier tot zes weken. Het eerste gesprek vindt plaats kort na aanmelding, het tweede na ongeveer 14 dagen en het laatste na 4 tot 6 weken. De gesprekken zijn afgestemd op het natuurlijk verwerkingsproces van het slachtoffer en kunnen ertoe bijdragen dat verdere gespecialiseerde hulp niet nodig is.

    De gesprekken worden online gevoerd, bijvoorbeeld via Google Hangouts, of telefonisch.

    Hieronder volgt een korte omschrijving van de onderwerpen die in de gesprekken aan de orde komen. Hiervan kan natuurlijk naar behoefte worden afgeweken.

    1. Eerste gesprek:

    • De reden tot aanvraag en de omstandigheden.
    • De situatie en uitdagingen op dat moment.
    • Voorlichting over het verwerkingsproces.
    • Hoe gaat het in de kleine kring rondom de getroffene (gezin).
    • Mogelijkheden van steun in de eigen omgeving.
    • Reacties uit de omgeving.
    • Bijkomende vragen.
    • Afspraak voor een vervolggesprek.

    2. Tweede gesprek:

    • Hoe is het de afgelopen periode gegaan?
    • Zo nodig opnieuw uitleg over normale reacties bij verwerking van een impactvolle ervaring.
    • De persoon kan zijn verhaal nog eens vertellen.
    • De emoties die worden ervaren.
    • De reacties van de omgeving.
    • Afspraak voor het laatste gesprek.

    3. Derde gesprek:

    • Hoe gaat het nu?
    • Terugblik op de afgelopen weken: Wat is er allemaal gebeurd? Hoe is de persoon met de situatie omgegaan?
    • Reconstructie van het verwerkingsproces.
    • Ga na of er nog klachten zijn, inventariseer ze, en beoordeel of er noodzaak is voor verder hulp of doorverwijzing.